اختصاصی

نقد تئاتر

1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 رتبه 4.94 (9 رای)
نقدِ نمایش «عند از مطالبه» به کارگردانیِ سامان خلیلیان؛ قدم گذاشتن در راهی دشوار
در زمانه‌ای که به‌نظر می‌رسد اقبال عمومی نسبت به آثار نمایشی با محوریت جنگ و پیامدهای‌اش -به دلایل مختلف و قابلِ تأمل- کاهشی چشم‌گیر یافته است، مرتضی شاه‌کرم (نویسنده) و سامان خلیلیان (کارگردان) با «عند از مطالبه» قدم در راهی دشوار گذاشته‌اند. در این میان، به‌واسطه‌ی کاربستِ تمهیداتی [چه در برهه‌ی نگارش متن و چه در زمان اجرا] سعی شده است که بی‌میلیِ پیش‌گفته حتی‌الامقدور کم‌تر و کم‌تر شود. ادام
1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 رتبه 5.00 (11 رای)
نقدِ نمایش «مرد شده» به کارگردانیِ آسو بهاری؛ فرزند در آغوش و اسلحه در دست
«مرد شده» ماراتنی ۸۰ دقیقه‌ای و لاینقطع از یک شب مبارزه‌ی جانانه‌ی مدافعانِ کوبانی است که در پیِ بازگشت نامنتظره‌ی شورش (با بازی مجتبی فلاحی) به خانه‌ی پدری آغاز می‌شود. خانه‌ای که دیگر خانه نیست؛ سنگر است، انبار آذوقه و مهمات است و مدتی بعد، درمی‌یابیم که مدفنِ نور دیدگانِ فرمیسک و علیرضا هم هست... صحنه‌ی عریضی که برای اجرا تدارک دیده شده است، فاصله‌ی تماشاگران با صحنه و به‌علاوه تعیینِ حد و م
1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 رتبه 5.00 (1 رای)
بازاجراها، بلای جان تئاتر امروز
در سال‌های گذشته با ورود سرمایه‌گذاران در عرصه تئاتر، سالن‌های خصوصی پا گرفتند و رقابت بیشتری به‌وجود آمد که نوید روزهای خوبی را می‌داد؛ اما فشار اقتصادی‌ای که در این روزها مردم متحمل شده‌اند، بر عرصه فرهنگ و هنر نیز بی‌تأثیر نبوده است. شاید هنوز کسی به این مهم فکر نکرده باشد و چند سال بعد درد این سیلی مشخص شود؛ قصد از انتشار این یادداشت، تلنگری بر جامعه تئاتری کشور است تا شاید از خواب غفلت بیدا
1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 رتبه 5.00 (8 رای)
نقد نمایش سانتی‌متر به کارگردانیِ مرتضی شاه‌کرم؛ درد با چاشنیِ طنز
پس از نمایش درخشان «نوبت یعنی بعدی» در شاخه‌ی استانی جشنواره‌ی تئاتر فجر، شب ۱۶ فروردین ۹۷ دومین‌باری بود که به نویسندگی، کارگردانی و بازیگریِ مرتضی شاه‌کرم اثری نمایشی می‌دیدم؛ این‌بار در سالن استاد انتظامیِ خانه‌ی هنرمندان و به‌نامِ «سانتی‌متر». شاه‌کرم در «سانتی‌متر» هم فارغ از دل‌واپسی‌های خود برای جامعه و آن‌دسته از مردمِ فرودست‌اش که کم‌تر کسی تحویل‌شان می‌گیرد، نیست. ادامه مطلب: نقد نمای
1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 رتبه 4.96 (13 رای)
نقد نمایش‌های چیدا و مصائب یک رقصنده‌ی پاپتی؛ دو قصه‌ی کهن با رنگ‌ و بوی این‌زمانی
اشاره: در این نوشتار قصد دارم نگاهی موجز داشته باشم به دوتا از نمایش‌های در حالِ اجرا که [طبقِ اطلاعاتِ مندرج در سایتِ تیوال] تا ۲۵ اسفند روی صحنه خواهند بود. «چیدا» و «مصائب یک رقصنده‌ی پاپتی» از جهاتی، با یک‌دیگر مشابهت دارند. هر دو از متون [یا روایاتی] کهن و بسیار مشهور وام گرفته‌اند؛ «چیدا» بر پایه‌ی «ادیپ‌شهریارِ» سوفوکل بنا نهاده شده و «مصائب یک رقصنده‌ی پاپتی» ملهم از سرگذشتِ شورانگیزِ حس
1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 رتبه 4.96 (14 رای)
نقد نمایش اسب به کارگردانی آرش دادگر؛ در بندِ اضطرابِ جهان
اشاره: اغلبِ نمایش‌هایی که طیِ یک‌ماهه‌ی اخیر دیدم آن‌قدرها شوق‌برانگیز نبودند که مجابم کنند به نوشتن. در این میان، عنوانِ "ضعیف‌ترین" بدونِ تردید کاملاً برازنده‌ی «خروس‌زری پیرهن‌پری» (کارگردان: سینا نورائی، عمارت ارغنون) است؛ اجرایی عاری از نوآوری که قصه‌ی نوستالژیک [برای دهه‌شصتی‌ها] و معروفِ بامدادِ فقید را نعل‌به‌نعل و بی‌هیچ کم‌وُکاستی روی صحنه آورده. عناوینِ شسته‌رفته‌ترین، هماهنگ‌ترین و

بانک اطلاعات هنری